در سالهای اخیر، چین به یکی از قطبهای اصلی نوآوری جهانی تبدیل شده است و منطقههای ویژه نوآوری این کشور با تمرکز بر فناوریهای پیشرفته، نقش مهمی در تحول اقتصادی و صنعتی جهان ایفا کردهاند. از سوی دیگر، ایران با توجه به تأکید بر توسعه دانشبنیان و تدوین راهبرد و خطمشی در حوزههایی چون زیستفناوری، نفت و گاز، مواد پیشرفته، هوافضا، فناوری اطلاعات و انرژیهای تجدیدپذیر، ظرفیت قابل توجهی برای همکاریهای مشترک با چین دارد. این مقاله با بررسی ۲۰ منطقه نوآوری برتر چین، به تحلیل تطبیقی اولویتهای فناورانه ایران با توانمندیهای چین میپردازد و ظرفیتهای تعامل دوجانبه در حوزههای کلیدی را شناسایی میکند. در نقشه بالا به ترتیب هر کدام از این منطقههای ویژه فناوری بر روی نقشه چین شمارهگذاری شده است. برای همکاری با چینیها در حوزه فناوری پیشنهاد میکنم مقاله پنج نکته کلیدی برای همکاری فناورانه عملی و مؤثر با چین را هم مطالعه کنید.
۱. شانگهای – پارک فناوری ژانگجیانگ
شانگهای به عنوان قطب پیشرو نوآوری در شرق چین، در حوزههای زیستفناوری و هوش مصنوعی پیشرفتهای چشمگیری داشته است. این منطقه با دارا بودن مراکز تحقیق و توسعه شرکتهای چندملیتی و استارتاپهای فناور، به یک اکوسیستم پویا تبدیل شدهاست. همکاری ایران با این منطقه میتواند بر توسعه پلتفرمهای هوش مصنوعی در حوزه پزشکی شخصیشده، کشاورزی دقیق و مدیریت شهری متمرکز شود. با توجه به نیاز ایران به بومیسازی فناوریهای تشخیصی و درمانی، همکاری در تولید نرمافزارهای تحلیل دادههای پزشکی و سیستمهای هوشمند کشاورزی میتواند به عنوان یک اولویت مشترک تعریف شود.
۲. چانگشا – منطقه توسعه فناوری
چانگشا به عنوان قطب داروسازی و تجهیزات پزشکی پیشرفته چین شناخته میشود و در زمینه تولید واکسن و داروهای نوترکیب پیشتاز است. این شهر با تمرکز بر بیوتکنولوژی مدرن و مهندسی زیستی، زیرساختهای کاملی برای پژوهشهای بالینی و تولید صنعتی دارو ایجاد کرده است. همکاری ایران با چانگشا میتواند بر تحقیق و تولید مشترک واکسنهای نوین، داروهای بیولوژیک و کیتهای تشخیصی پیشرفته متمرکز شود. این همکاری به ایران کمک میکند تا ضمن کاهش وابستگی به واردات داروهای پیشرفته، به یکی از قطبهای تولید داروهای بیولوژیک در منطقه تبدیل شود.
۳. جیائوزو – مرکز مواد پیشرفته
جیائوزو با تمرکز تخصصی بر مواد پیشرفته مانند متالورژی، گرافیت و سیلیکون، به عنوان یک مرکز تحقیقاتی-صنعتی در حوزه مواد عمل میکند. این شهر در زمینه توسعه مواد کامپوزیت، نانومواد و مواد مقاوم در دمای بالا تخصص دارد. همکاری ایران با این مرکز میتواند بر تولید مواد مقاوم در خوردگی برای صنایع نفت و گاز، مواد سبکوزن برای هوافضا و نانومواد برای صنایع انرژی تمرکز کند. با توجه به نیاز ایران به توسعه مواد بومی در صنایع استراتژیک، این همکاری میتواند به افزایش طول عمر تجهیزات و کاهش هزینههای تعمیر و نگهداری منجر شود.
البته شاید از نظر ترتیب جیائوزو در پایین این لیست قرار بگیرد اما به علت حضور دفتر مرکزی کانینو در این منطقه و دسترسیهای بالا و تجریبات موفق با ارفاق این عنوان رو به رده سوم ارتقا دادیم. چرا که فناوری دردسترس موضوع نخست این مقاله است و بعضی از مناطق فناوری به علت همکاریهایی که از نظر فناوری با غرب دارند آماده همکاری با ایران نیستند اما این منطقه یکی از انتخابهای بهینه و ممکن برای همکاری در نظر گرفته میشود.
۴. تیانجین – منطقه اقتصادی-تکنولوژیک (TEDA)
تیانجین به عنوان یکی از قطبهای رباتیک و خودروهای الکتریکی چین شناخته میشود. این منطقه با میزبانی از شرکتهای پیشرو در حوزه اتوماسیون صنعتی و وسایل نقلیه الکتریکی، نقش مهمی در تحول صنعتی چین ایفا میکند. همکاری ایران با TEDA میتواند بر طراحی و تولید مشترک رباتهای صنعتی برای خطوط تولید، سیستمهای خودران برای معادن و خودروهای الکتریکی برای حمل و نقل شهری متمرکز شود. با توجه به برنامه ایران برای توسعه صنایع هوشمند و کاهش آلایندگی، این همکاری میتواند به انتقال دانش فنی و ایجاد زنجیره تولید داخل کمک کند. این منطقه تقریبا معروفترین منطقه نوآوری در چین است و شاید یکی از پیشروان فناوری در دنیا محسوب میشود.
۵. نانجینگ – منطقه جدید جیانگبی
نانجینگ یکی از مراکز علمی قدیمی چین است. توسعه شرکت های دانشبنیان در تمام شهر طی سالها شکل گرفته و از ۲۰۲۰ دولت تلاش کرده با پروژه خلیج مغز نانجینگ (Nanjing Brain Bay) شامل ۴ طرح بزرگ ساخت شرکت ها را به منطقه جدید منتقل کند. البته در حال حاضر فعالیت این مرکز همچنان بر فناوریهای دارای ریشه قدیمی ادامه دارد. در حقیقت این منطقه جدید با تمرکز بر فوتونیک، ارتباطات امن و نیمههادیها، به یک مرکز فناوریهای ارتباطی و الکترونیکی پیشرفته تبدیل شده است. این منطقه در زمینه توسعه تراشههای نیمههادی، سیستمهای ارتباطی کوانتومی و تجهیزات فوتونیکی تخصص دارد. همکاری ایران با نانجینگ میتواند بر تولید قطعات الکترونیکی برای صنایع دفاعی و ارتباطی، توسعه سیستمهای ارتباطی امن و ساخت تجهیزات فوتونیکی برای پزشکی و صنعت متمرکز شود. با توجه به نیاز ایران به توسعه فناوریهای ارتباطی امن و بومیسازی قطعات حساس، این همکاری میتواند به افزایش استقلال فناورانه در حوزههای استراتژیک منجر شود.
۶. شنیانگ – منطقه فناوری پیشرفته
شنیانگ به عنوان قطب صنایع سنگین و هوافضای شمال شرقی چین، در زمینه تولید تجهیزات پیشرفته صنعتی و سیستمهای انرژیهای نو تخصص دارد. این منطقه میزبان شرکتهای بزرگ سازنده توربینهای بادی، موتورهای هواپیما و ماشینآلات معدنی است. همکاری ایران با شنیانگ میتواند بر طراحی و تولید مشترک قطعات هوافضایی، توربینهای بادی برای مناطق بادخیز ایران و تجهیزات سنگین برای صنایع معدنی متمرکز شود. این همکاری به ایران کمک میکند تا با استفاده از دانش فنی چین در حوزههای صنعتی پیچیده، وابستگی خود به واردات تجهیزات سنگین را کاهش دهد و ظرفیت تولید داخل را در صنایع استراتژیک ارتقا بخشد. با توجه به اینکه کانینو در شهر شنیانگ دفتر دارد این مرکز هم میتواند با مزیت دسترس
۷. هانگژو – شهر علمی-فناوری آینده
هانگژو به عنوان پایتخت اقتصاد دیجیتال چین شناخته میشود و شرکتهای بزرگی مانند علیبابا در آن مستقر هستند. این شهر در حوزههای فینتک، تجارت الکترونیک، شهر هوشمند و پلتفرمهای دیجیتال پیشرو است. همکاری ایران با هانگژو میتواند بر توسعه زیرساختهای پرداخت الکترونیکی، ایجاد پلتفرمهای تجارت الکترونیک بومی، و طراحی سیستمهای مدیریت شهری هوشمند متمرکز شود. این همکاری به ایران امکان میدهد تا از تجربیات موفق چین در دیجیتالیسازی اقتصاد و خدمات شهری بهرهبرداری کند و اکوسیستم استارتآپی خود را تقویت نماید.
۸. چینگدائو – پارک علوم دریایی
چینگدائو با دسترسی به دریای زرد، به عنوان قطب فناوریهای دریایی چین عمل میکند. تمرکز اصلی این منطقه بر آبزیپروری پیشرفته، انرژی دریایی، اکتشاف اقیانوسی و بیوتکنولوژی دریایی است. همکاری ایران با چینگدائو میتواند بر توسعه مزارع آبزیپروری هوشمند در خلیج فارس، تحقیقات مشترک در انرژی امواج و جزر و مد، و فناوریهای شیرینسازی آب دریا متمرکز شود. با توجه به ظرفیتهای گسترده دریایی ایران، این همکاری میتواند به بهرهبرداری پایدار از منابع دریایی و توسعه اقتصاد آبی کمک شایانی کند.
۹. ووهان – دره اپتیک
ووهان به عنوان مرکز جهانی فناوریهای لیزر و فوتونیک شناخته میشود و در زمینه تولید تجهیزات نوری پیشرفته، سیستمهای ذخیرهسازی انرژی و نمایشگرهای نوین تخصص دارد. همکاری ایران با دره اپتیک ووهان میتواند بر تولید مشترک لیزرهای صنعتی برای برش و جوشکاری پیشرفته، توسعه باتریهای نسل جدید برای ذخیرهسازی انرژی، و ساخت نمایشگرهای پیشرفته برای کاربردهای پزشکی و نظامی متمرکز شود. این همکاری به ایران امکان میدهد تا فناوریهای کلیدی در حوزه اپتیک و فتونیک را بومیسازی کند و در زنجیره تولید جهانی این فناوریها مشارکت داشته باشد.
۱۰. شیآن – منطقه فناوری پیشرفته
شیآن به عنوان قطب هوافضا و فناوریهای فضایی غرب چین شناخته میشود و مرکز اصلی توسعه سیستم ناوبری ماهوارهای «بیدو» است. این منطقه در زمینه طراحی و ساخت ماهواره، سیستمهای ناوبری دقیق، و فناوریهای مخابرات فضایی تخصص دارد. همکاری ایران با شیآن میتواند بر توسعه مشترک ماهوارههای سنجش از دور برای پایش منابع طبیعی، ادغام سیستم ناوبری بیدو در زیرساختهای حمل و نقل ایران، و آموزش متخصصان حوزه فضایی متمرکز شود. این همکاری به ایران کمک میکند تا توانمندیهای خود در حوزه فناوری فضایی را ارتقا دهد و از دادههای ماهوارهای برای مدیریت بهتر منابع کشور بهرهبرداری کند.
۱۱. گوانگژو – منطقه فناوری هوآدو
گوانگژو به عنوان قطب تجارت و نوآوری جنوب چین، در زمینه استارتآپهای دیجیتال، لجستیک هوشمند و فناوریهای شهری پیشتاز است. این شهر با موقعیت استراتژیک خود در دلتای رود مروارید، یک مرکز اصلی برای تجارت بینالمللی و نوآوریهای تجاری محسوب میشود. همکاری ایران با این منطقه میتواند بر ایجاد مراکز شتابدهی و نوآوری مشترک، توسعه سامانههای لجستیک دیجیتال برای کریدورهای تجاری شمال-جنوب، و پیادهسازی راهحلهای شهر هوشمند در کلانشهرهای ایران متمرکز شود. این همکاری به رشد اکوسیستم کارآفرینی دیجیتال ایران کمک کرده و دسترسی به بازارهای منطقهای و جهانی را تسهیل میکند.
۱۲. شنژن – پارک فناوری شِنژن
شنژن به عنوان «سیلیکون ولی چین» شناخته میشود و در حوزههای سختافزار الکترونیک، اینترنت اشیا (IoT)، ارتباطات ۵G و فینتک پیشرو است. این شهر محل استقرار غولهای فناوری مانند هوآوی و تنسنت(ویچت) بوده و یک اکوسیستم نوآوری کامل از طراحی تا تولید را داراست. همکاری ایران با شنژن میتواند بر تولید مشترک تجهیزات ارتباطی نسل پنجم، توسعه دستگاههای اینترنت اشیا برای صنعت نفت و کشاورزی، و ایجاد زیرساختهای پرداخت دیجیتال امن متمرکز شود. این همکاری به ایران کمک میکند تا شکاف فناوری دیجیتال خود را کاهش داده و در زنجیره ارزش جهانی الکترونیک قرار گیرد. البته همکاری رو به رشد چین و منطقه تازه بازگشته هنگکنگ باعث شده این منطقه نوآوری پیشگام تعاملات افزایشی بین شنژن و هنگکنگ باشد.
هرچند ناحیه صنعتی شنژن شاید معروفترین ناحیه برای ایرانیان باشد اما باید در نظر داشت که درحوزه توسعه فناوری این منطقه همچنان در حال توسعه محسوب شده و از نظر ظرفیت های دانشگاهی و دانشی عمیق نیست. به هرحال با توجه به حضور زیستبوم الکترونیکی عظیم شنژن آینده مثبتی پیش روی این منطقه در حوزه فناوری پیشبینی میشود.
۱۳. هفی – منطقه فناوری پیشرفته
هفی به عنوان مرکز نوآوری در حوزه هوش مصنوعی، خودروهای خودران و باتریهای پیشرفته شناخته میشود. این شهر با دانشگاه علم و فناوری چین (USTC) به عنوان قطب تحقیقاتی، در توسعه الگوریتمهای یادگیری ماشین و سیستمهای خودرویی خودران پیشتاز است. همکاری ایران با هفی میتواند بر توسعه الگوریتمهای هوش مصنوعی برای تشخیص پزشکی و امنیت سایبری، طراحی خودروهای خودران برای محیطهای صنعتی و معدنی، و تولید باتریهای لیتیوم-یون با کارایی بالا متمرکز شود. این همکاری میتواند پایهای برای تحول دیجیتال صنایع کلیدی ایران باشد.
۱۴. شیجیاژوانگ – قطب صنایع داروسازی
شیجیاژوانگ به عنوان مرکز داروسازی چین شناخته میشود و در تولید داروهای سنتی چینی و مدرن تخصص دارد. این شهر ترکیبی منحصربهفرد از دانش سنتی گیاهان دارویی و فناوریهای نوین داروسازی را ارائه میدهد. همکاری ایران با شیجیاژوانگ میتواند بر استانداردسازی و تولید مشترک داروهای گیاهی، تحقیقات مشترک در زمینه فارماکوگنوزی، و توسعه فرمولاسیونهای جدید بر پایه گیاهان دارویی بومی ایران متمرکز شود. این همکاری به احیای طب سنتی ایرانی-اسلامی و تجاریسازی آن در سطح بینالمللی کمک خواهد کرد. این منطقه یک هاب توسعه فناوری دارو در مقیاس جهانی است.
۱۵. چونگکینگ – منطقه توسعه فناوری
چونگکینگ به عنوان بزرگترین شهر غرب چین، در حوزههای خودروسازی، رباتیک صنعتی و لجستیک هوشمند تخصص دارد. این شهر با موقعیت استراتژیک خود در کریدور اقتصادی یانگتسه، یک مرکز مهم تولیدی و توزیعی محسوب میشود. همکاری ایران با چونگکینگ میتواند بر راهاندازی خطوط تولید مشترک خودروهای تجاری، توسعه رباتهای خدماتی برای صنایع نفت و گاز، و ایجاد سیستمهای لجستیک هوشمند برای کریدورهای ترانزیتی ایران متمرکز شود. این همکاری به مدرنیزاسیون صنایع تولیدی ایران و تقویت موقعیت ترانزیتی کشور کمک میکند.
۱۶. اورومچی – منطقه فناوری سینجیانگ
اورومچی به عنوان دروازه غربی چین به آسیای میانه، در حوزههای انرژیهای تجدیدپذیر، فناوریهای کشاورزی خشک و گذرگاههای تجاری دیجیتال تخصص دارد. این منطقه به دلیل شرایط جغرافیایی مشابه با بسیاری از مناطق ایران، تجربیات ارزشمندی در مدیریت منابع در محیطهای خشک دارد. همکاری ایران با اورومچی میتواند بر توسعه پروژههای خورشیدی در مقیاس بزرگ، فناوریهای آبیاری هوشمند برای مناطق خشک، و ایجاد پلتفرمهای تجارت الکترونیک مرزی متمرکز شود. این همکاری به ویژه برای توسعه مناطق مرکزی و شرقی ایران بسیار مناسب است. همچنین این مرکز یکی از زیرمجموعههای ابتکار کمربند و جاده است و در نتیجه از حمایت دولتی بسیاربالاتری نسبت به سایر مناطق نوآوری در چین برخوردار است. مزیت دیگر این منطقه این است که با منطقه ازاد تجاری پیوند خرده و امکان پیگیری فناوریها در سطوح بالای فناوری را بسیار ممکن میسازد.
۱۷. شیامن – منطقه ویژه اقتصادی
شیامن به عنوان یکی از اولین مناطق ویژه اقتصادی چین، در حوزههای الکترونیک مصرفی، گردشگری دیجیتال و فناوریهای دریایی پیشرفت چشمگیری داشته است. این شهر با موقعیت ساحلی خود، به علت همجواری با تایوان تجربیات موفقی در توسعه فناوری دارد. همکاری ایران با شیامن میتواند بر تولید قطعات الکترونیکی برای بازار مصرف، توسعه پلتفرمهای واقعیت مجازی برای گردشگری تاریخی ایران، و فناوریهای تصفیه آب دریا متمرکز شود. این همکاری به تنوع بخشیدن به اقتصاد ایران و توسعه صنایع غیرنفتی کمک میکند. لازم به ذکر است که این منطقه یکی از قدیمیترین مناطق ویژه اقتصادی در چین است و زیرساخت های آن یکی از بهترین زیرساخت های موجود برای توسعه فناوری خصوصا در سطوح بالا در حوزههای مذکور است.
۱۸. فوژو – پارک فناوری فوجیان
فوژو به عنوان مرکز فناوریهای پاک و مواد پیشرفته در جنوب شرقی چین شناخته میشود. این شهر در زمینه نانوتکنولوژی، مواد کامپوزیت و فناوریهای محیطزیست تخصص دارد. همکاری ایران با فوژو میتواند بر تحقیقات مشترک در نانوکاتالیستهای پالایشگاهی، توسعه مواد جاذب برای آلایندههای صنعتی، و فناوریهای بازیافت پسماند متمرکز شود. این همکاری به حل چالشهای محیطزیستی ایران و افزایش بهرهوری در صنایع نفت و پتروشیمی کمک خواهد کرد.
۱۹. کونمینگ – منطقه فناوری یوننان
کونمینگ به عنوان «شهر بهار ابدی» و مرکز زیستفناوری و گیاهان دارویی جنوب غربی چین شناخته میشود. این منطقه با تنوع زیستی غنی خود، یک آزمایشگاه طبیعی برای تحقیقات دارویی محسوب میشود. همکاری ایران با کونمینگ میتواند بر ایجاد بانک ژن مشترک گیاهان دارویی، تحقیقات مشترک در داروهای طبیعی ضد سرطان، و توسعه اکوتوریسم پزشکی متمرکز شود. این همکاری به حفظ و بهرهبرداری پایدار از تنوع زیستی دو کشور کمک میکند.
۲۰. هوهوت – منطقه فناوری مغولستان داخلی
هوهوت به عنوان مرکز فناوریهای دامپروری و انرژیهای تجدیدپذیر در شمال چین شناخته میشود. این منطقه با تجربیات غنی در مدیریت مراتع و تولید انرژی بادی، الگویی موفق برای توسعه پایدار مناطق خشک ارائه میدهد. همکاری ایران با هوهوت میتواند بر توسعه فناوریهای پرورش دام در مراتع خشک، احداث نیروگاههای بادی در مناطق بادخیز ایران، و سیستمهای انرژی هیبریدی برای مناطق دورافتاده متمرکز شود. این همکاری به توسعه متوازن مناطق مختلف ایران و افزایش امنیت غذایی و انرژی کمک خواهد کرد.
تحلیل تطبیقی اولویتهای فناورانه ایران و مناطق نوآوری چین:
| ردیف | منطقه نوآوری در چین | حوزه تمرکز چین | ظرفیت همکاری |
|---|---|---|---|
| ۱ | شانگهای – پارک فناوری ژانگجیانگ | قطب نوآوری، زیستفناوری و هوش مصنوعی | توسعه مشترک پلتفرمهای هوش مصنوعی در پزشکی و کشاورزی |
| ۲ | چانگشا – منطقه توسعه فناوری | قطب داروسازی، واکسن و تجهیزات پزشکی پیشرفته | تحقیق و تولید مشترک واکسن و داروهای نوترکیب |
| ۳ | جیائوزو – مرکز مواد پیشرفته | پژوهشهای تخصصی در متالورژی، گرافیت و سیلیکون | توسعه مواد کامپوزیت و نانوساختار برای صنایع نفت و هوافضا |
| ۴ | تیانجین – منطقه اقتصادی-تکنولوژیک (TEDA) | رباتیک، خودروهای الکتریکی و صنعت هوشمند | طراحی و تولید مشترک رباتهای صنعتی و سیستمهای خودران |
| ۵ | نانجینگ – منطقه جدید جیانگبی | فوتونیک، ارتباطات امن و نیمههادیها | تولید قطعات نیمههادی و سیستمهای ارتباطی امن |
| ۶ | شنیانگ – منطقه فناوری پیشرفته | صنایع سنگین، هوافضا و انرژیهای نو | همکاری در طراحی قطعات هوافضایی و توربینهای بادی |
| ۷ | هانگژو – شهر علمی-فناوری آینده | اقتصاد دیجیتال، فینتک و پلتفرمهای تجارت الکترونیک | توسعه اکوسیستم استارتآپی و پلتفرمهای پرداخت دیجیتال |
| ۸ | چینگدائو – پارک علوم دریایی | فناوریهای اقیانوسی، آبزیپروری و انرژی دریایی | تحقیق مشترک در آبزیپروری پیشرفته و انرژی امواج |
| ۹ | ووهان – دره اپتیک | لیزر، فتونیک، ذخیرهسازی انرژی و نمایشگرهای پیشرفته | تولید لیزرهای پزشکی و صنعتی، سیستمهای ذخیره انرژی |
| ۱۰ | شیآن – منطقه فناوری پیشرفته | هوافضا، ماهواره و سیستم ناوبری بایدو | توسعه مشترک ماهوارههای سنجش از دور و سیستمهای ناوبری |
| ۱۱ | گوانگژو – منطقه فناوری هوآدو | استارتآپهای دیجیتال، لجستیک هوشمند و فناوریهای شهری | ایجاد مراکز شتابدهی مشترک و سیستمهای لجستیک دیجیتال |
| ۱۲ | شنژن – پارک فناوری شِنژن | سختافزار، IoT، ارتباطات ۵G و فینتک | تولید مشترک تجهیزات ارتباطی ۵G و دستگاههای اینترنت اشیا |
| ۱۳ | هفی – منطقه فناوری پیشرفته | هوش مصنوعی، خودروهای خودران و باتریهای پیشرفته | توسعه الگوریتمهای هوش مصنوعی و باتریهای خودرویی |
| ۱۴ | شیجیاژوانگ – قطب صنایع سبک و داروسازی | تولید داروهای سنتی و مدرن | استانداردسازی و تولید مشترک داروهای گیاهی |
| ۱۵ | چونگکینگ – منطقه توسعه فناوری | خودروسازی، رباتیک و لجستیک هوشمند | راهاندازی خطوط تولید خودرو و رباتهای خدماتی |
| ۱۶ | اورومچی – منطقه فناوری سینجیانگ | انرژیهای تجدیدپذیر، فناوریهای کشاورزی و گذرگاههای تجاری | توسعه پروژههای خورشیدی و فناوریهای آبیاری هوشمند |
| ۱۷ | شیامن – منطقه ویژه اقتصادی | الکترونیک، گردشگری دیجیتال و فناوریهای دریایی | تولید قطعات الکترونیکی و توسعه پلتفرمهای گردشگری مجازی |
| ۱۸ | فوژو – پارک فناوری فوجیان | فناوریهای پاک، نانو و مواد کامپوزیت | تحقیق مشترک در نانوکاتالیستها و مواد جاذب آلایندهها |
| ۱۹ | کونمینگ – منطقه فناوری یوننان | زیستفناوری، گیاهان دارویی و دادهکاوی | ایجاد بانک ژن مشترک و توسعه داروهای طبیعی |
| ۲۰ | هوهوت – منطقه فناوری مغولستان داخلی | فناوریهای دامپروری، انرژی بادی و خورشیدی | توسعه فناوریهای پرورش دام و نیروگاههای بادی |
جمعبندی و چشمانداز همکاری:
ایران و چین میتوانند با توجه به اشتراکات فناورانه در حوزههایی چون هوش مصنوعی، انرژیهای پاک، زیستفناوری، نفت و گاز، و مواد پیشرفته، همکاریهای راهبردی را توسعه دهند. چین با سرمایهگذاری در زیرساختهای نوآوری و ایران با اتکا به نیروی انسانی متخصص و اولویتهای ملی فناورانه، میتوانند مدل مشارکت برد-برد را در قالب پارکهای مشترک فناوری، مراکز تحقیق و توسعه، و صندوقهای سرمایهگذاری مشترک عملیاتی کنند.
این همکاریها نه تنها به توسعه اقتصادی دو کشور کمک میکند، بلکه میتواند الگویی برای همکاریهای جنوب-جنوب در عرصه فناوریهای پیشرفته باشد.
